Caught in Eryn's web

Enter content here

Ik herinner me hoe ik de nacht voor een oudjaarsviering in de vorige eeuw in mijn slaapkamer voor de spiegel stond met in de ene hand een tondeuse en in de andere hand eeen borstel. Voor de laatste maal kamde ik mijn lange ravezwarte haren. Vijf jaar had ik erover gedaan omhet te laten groeien tot mijn heupen en op dat moment voor de spiegel besloot ik om een hanekam te nemen. Eryn had gezegd dat ik me zelf mooi moest maken voor hem, dus dat deed ik...op mijn eigen eigenwijze manier. Ik weet nog hoe ik mezelf in de ogen staarde van mijn spiegelbeeld, mezelf uitdaagde. -Doe het lafaard, je durft het niet!-

Maar een uurtje later stond ik tenmidden van lange zwarte lokken met veel gestoei mijn hanekam omhoog te toveren. Noem me een Narcist, maar op dat moment hield ik van mijn spiegelbeeld dat gehuld was in een strakke zwarte lakbroek. Ik wilde mezelf extra mooi maken en besteeddes nog wat extra tijd aan het zwart lakken van mijn nagels en het opmaken van mijnogen.

Ik had voorpret...ik probeerde de reacties van mij beste vrienden op mijn nieuwe haardracht te voorspellen, en de reactie van Eryn natuurlijk. Hun monden zouden openvallen waarna ze echter breed zouden grijnzen. En Eryn, die zal wel geshockeerd zijn...

Toen ik weer beneden kwam reageerde mijn minnaar Eryn niet zoals ik gehoopt had. "Nick!!!" schreeuwde hij. "Wat heb je gedaan? Wat heb je in godsnaam gedaan?" vroeg hij me. Ik zie nog steeds zijn ontstelde gezicht voor me en hoor nog steeds zijn nijdige woorden: "Hoe haal je het in je hoofd om dit te doen?" Ik keek hem aan en zei: "Je zei....ik heb gewoon gedaan wat je van me verlangde! Je zei dat ik me moest mooi maken voor je, je wilde me zien als een levend kunstwerk. Nou, dit is mijn interpretatie van kunst." protesteerde ik.

Hij haalde naar me uit, veegde met zijn hand kwaad door mijn kam heen. Hij greep het staartje in mijn nek beet en rukte mijn hoofd achterover zodat ik hem aan moest kijken. "Hoe durf je me zo te beledigen!!!" siste hij en draaide zich om. Kwaad beende hij naar zijn schrijftafel waar hij even bleef staan, zijn lange vingers uitgespreid op het tafelblad. "Eryn?" zei ik zacht, "Ik beledig je helemaal niet..." Hij keek naar me om, zijn ogen vonkten groen vuur en zijn kaken waren strak opeen geklemd. "Ik ben hier de kunstenaar!" schreeuwde hij en het volgende moment vloog het nors kijkende marmeren borstbeeld van Ludwig von B. rakelings langs mijn hoofd. Ik hoorde het uiteen spatten tegen de muur achter me. "MIS!!! Wat JAMMER nou voor je!!!" zei ik spottend en wenste dat ik dat niet gezegd had.Het was beter om mijn mond te houden en te maken dat ik wegkwam!
Maar zelfs voordat ik dat besluit kon nemen stond Eryn al vlak voor me en voelde ik zijn handen in een ijzeren greep rond mijn hals.
"En nu? Wil je me pijn doen omdat ik iets gedaan heb waar jij niets meer aan kunt doen?" vroeg ik hem strak aankijkend.
Hij keek me giftig aan en sloeg me met zijn vlakke hand in mijn gezicht.
"ZWIJG!!!" zei hij. Ik probeerde me los te wringen maar hij was te sterk voor me.
"Nee!!!" krijste ik uit, "Ik hou mijn mond niet langer. Ik doe het niet meer! Ik ben het zat om alsmaar naar je te luisteren als je schoothondje. Ik ben je slaafje niet."
Zijn vingers sloten strakker rond mijn hals.
"Oh? Maar dat ben je WEL. Je hoort te doen wat ik zeg en ik doe met je wat ik wil. Je bent mijn levend speelgoed." Hij tilde me op en slingerde me als een lappenpop naar de andere kant van de kamer. Ik gilde het uit toen ik met mijn ribben op een teak houten kastje belandde en angst welde in me op toen ik zijn gezicht ineens boven me zag zweven. Ik verwachtte dat hij me weer door de kamer zou gooien, maar dat deed hij niet.

Hij leek weer de redelijkheid zelve te zijn. Hij ging bij me op de grond zitten en trok me tegen zich aan. "Het spijt me. Ik verloor mezelf. Het Beest is zo sterk af en toe." zei hij zacht en zuchtte diep. "Je vestigt teveel aandacht op me, je weet te veel. Je brengt me in gevaar." Even was ik stil en zei toen: "Ik zal mijn haar weer laten groeien, ik zal me gedragen! Ik wil niet dat ze je vernietigen." Hij streek met een vinger langs mijn wang en keek me aan. "Het spijt me dat ik je moet doden, Lagartija...mijn Engel."

Met die laatste zin stortte mijn toch al zo kleine wereldje totaal in. Mijn gedachten gilden het uit en raasden door mijn hoofd. Ik raakte in paniek, ik huilde en smeekte en probeerde ondanks mijn pijn tevergeefs bij hem vandaan te kruipen.
"Als je van me houdt, waarom moet ik dan sterven?" snikte ik en toen ik in zijn ogen keek kwam ik tot de pijnlijke conclusie dat ik het antwoord al wist. Net als alle andere Vampiers gaf hij meer om zijn eigen bestaan dan om dat van een onbetekende sterveling.
Vijf jaar lang was ik de zijne geweest,vijf jaar lang had hij me kleine beetjes van zijn bloed toegediend. Hij had me opgevoed en hij had van me gehouden, iets waar mijn verstokte hippie ouders in hadden gefaald. Ik had me een heel klein beetje onsterfelijk gevoeld en mijn wereldje breidde zich uit, maar nu zou alles van me afgenomen worden, ook mijn leven.
Wanhopig probeerde ik in de puinhopen van mijn omvergewoelde gedachten iets te vinden dat Eryn kon overhalen om me te laten leven, maar er was slechts chaos.
"Ik zal me gedragen!" huilde ik weer, "Ik zal alles voor je doen, maar laat me alsjeblieft niet sterven!"
Hij wilde niet luisteren naar mijn smeekbedes en zei tenslotte zacht: "De laatste vijf jaren waren de mooiste van je korte leventje Lagartija, het spijt me...ik zal je missen."
Ik voelde zijn o zo bekende beet in mijn hals, ...voor de laatste keer.



Broeder Dood kwam me niet halen met klamme handen en een spottende grijns, nee...hij kwam aangeslopen in alle zachtaardigheid en trok langzaam mijn geest uit mijn gepijnigde stervende lichaam. Hij bracht me naar een vreemde plek. Het mistte hier, sluiers van blauw witte nevel streken langs mijn gezicht. Ik hoorde muziek en zag silhouetten van dansende Gothic kinderen. Ik wilde met hen meedansen en mezelf vergeten. Ze waren zo mooi en gelukkig deze jongens en meisjes gehuld in kanten sluiers, gewaden... Hun gezichten waren sereen en bleek als gepolijst marmer, hun stemmen ijl terwijl ze met de muziek meezongen. Af en toe zag ik de gracieuze beweging van een lange slanke hand en ik wenste dat die hand me zou wenken. Maar ze zagen me niet of wilden me niet zien. Ik voelde me alleen...

Ik staarde vol ongeloof naar mijn koude verstijfde dode lichaam dat in een kuil in de tuin lag, half bedolven onder vochtige vol insecten krioelende aarde. Eryn zat naast het graf met een spade in zijn hand. Ik besefte dat ik weg wilde, weg bij dat dode ding dat ooit mijn lichaam was, maar waar moest ik heen? "Ik kan het niet." hoorde ik Eryn fluisteren als in een droom, "Oh god, wat heb ik gedaan?" Ik zag dat hij huilde. Bloedrode tranen vielen op de omgewoelde aarde en op mijn naakte koude lichaam. Ik wilde hem troosten, hem vertellen dat dood zijn misschien niet zo erg was. "Ik kan je niet begraven! Vergeef me dat ik je verdoem Lagartija, mijn Nicky..." hoorde ik hem zeggen.

Ik voelde hoe ik weer terug in mijn lichaam werd gesleurd, hoezeer ik me er ook tegen verzette. -Ik wil niet. Laat me maar gaan, ik heb niets meer aan dat dode ding...- dacht ik. Maar mijn geest vloeide alweer in mijn lichaam.
Er sijpelde iets warms mijn mond in en ik herkende die smaak; koperachtig, zoet en krachtig. Het was Eryns's bloed. Mijn lichaam bleek in staat om het door te slikken en na enige tijd opende ik moeizaam mijn ogen en zag ik Eryn aan de voet van mijn graf boven me uit torenen.
Hij strekte een lange slanke hand naar me uit. "Kom Nicky...kom naar me toe als je wil leven." zei hij zacht.
De tegenstrijdigheid die ik eerder had gevoeld was verdwenen, ja, ik wilde leven. Ik wilde bij hem zijn, ik hield van hem. Ik wilde naar hem toe maar het leek alsof mijn lichaam vergeten was hoe ik me moest bewegen. Alles was verstijfd.
"Rigor Mortis" hoorde ik Eryn fluisteren, "Kom naar me toe Engel. Doe het met al je wilskracht."
Ik schreeuwde het uit van frustratie en toen ik me kon bewegen deed alles pijn en voelde mijn lichaam stram aan. Ik leek alle gevoel voor coordinatie kwijt te zijn. Ik had het koud en had een afschuwelijk knagende honger...een nieuw soort honger.
Met heel veel wilskracht lukte het me om uit mijn graf te komen en eindelijk waren daar Eryn's armen die me naar zich toe trokken. Ik was te zwak om te spreken en hing als een lappenpop in zijn armen, mijn hoofd willoos achterover geknakt.
Ik voelde de vochtige aarde onder mijn handen en blote voeten en de weeige geur ervan drong mijn neus binnen. Er was nog een andere geur die veel doordringender was...
Eryn hield me zijn bloedende pols voor terwijl hij met zijn andere hand mijn hoofd ondersteunde. "Drink maar Lagartija, kom bij me terug." fluisterde hij en smeerde het bloed uit over mijn lippen. Ik gehoorzaamde hem, ik kon niet anders. Bloed...Leven...

Enter supporting content here